Świat budowli

Tenochtitlan był niegdyś największym miastem na świecie. W pewnym sensie jest nim nadal, gdyż na jego ruinach zbudowany został Meksyk – miasto, którego aglomeracja liczy dwadzieścia trzy miliony osób, jednak wedle innych źródeł znacznie, znacznie więcej. Istniejące niegdyś w tym miejscu miasto Tenochtitlan powstało w roku tysiąc trzysta dwudziestym piątym i w stosunkowo niedługim czasie stało się tętniącą życiem metropolią, słynną wśród wszelkich plemion zamieszkujących Amerykę. Tenochtitlan w latach swej świetności liczył aż dwieście tysięcy mieszkańców, co na tamte czasy jest liczbą po prostu ogromną. Dla przykładu dodać należy, że Toruń, jedno z większych miast w Polsce ma właśnie tylu mieszkańców. Znając Toruń można pomyśleć sobie, że te dwieście tysięcy osób w Tenochtitlan to wcale nie tak dużo. Pamiętać jednak należy wówczas, że Tenochtitlan miał tylu mieszkańców na początku szesnastego wieku, natomiast teraz mamy wiek dwudziesty pierwszy, nie ma więc jakby skali porównania dla tych dwóch epok. Tenochtitlan było miastem bardzo wysoko rozwiniętym. Woda, którą pili jej mieszkańcy była dla przykładu doprowadzana z gór akweduktami. W mieście wznosiły się wielkie pałace, świątynie oraz pływające ogrody. Ze zdobyciem tego miasta mieli ogromny problem nawet konkwistadorzy, którzy przewyższali przecież technicznie miejscową ludność.

Stonehenge to jedna z najstarszych budowli postawionych rękami ludzkimi, która przetrwała, choć nie bez uszczerbku, do dzisiejszego dnia. Jest to krąg kamienny, którego nazwę zna nie tylko każdy dorosły człowiek, ale chyba nawet każde dziecko w wieku szkolnym. Nie sposób bowiem nie usłyszeć nigdy o budowli w kształcie kręgu z kamieni ważących wiele ton, której początek datuje się na rok dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąty przed naszą erą. Budowla ta jest więc znacznie starsza nawet od egipskich piramid, co jest naprawdę nie lada wyczynem. Nie powinno więc dziwić, że budowla ta już od ponad dwudziestu lat znajduje się na prestiżowej liście światowego dziedzictwa Unesco. Złośliwi jednak będą pewnie twierdzić, że wpisanie na tą listę jest bezcelowe, gdyż budowlę postawili kosmici, a nie ziemianie. Tą teorię w mojej opinii jednak należy włożyć między bajki, a zająć się raczej wytłumaczeniem tego, w jaki sposób budowla ta mogła stanąć postawiona ludzkimi rękami. Jest to budowla zaiste bardzo ciekawa, chociażby z tego względu że nie powstała w okresie kilku, kilkunastu czy kilkudziesięciu lat. Ba, nawet nie kilku wieków. Zbudowanie tego kręgu megalitycznego zajęło ludziom bowiem aż około tysiąc lat, kiedy to krąg ciągle modernizowano i dodawano nowe bloki skalne ważące wiele ton. Ostatni okres budowy datuje się na rok tysiąc sześćsetny przed naszą erą.

Praktycznie każdy z siedmiu cudów świata starożytnego mógłby nawet w dzisiejszych czasach drapaczy chmur i ogromnych hal przytłoczyć swym ogromem każdego człowieka. Niesamowite jest to, jak bardzo przykładać do tych budowli musiały się starożytne ludy i jak wielką wiedzę posiadać musiały. Do dziś nie wiadomo w jaki sposób udało się Egipcjanom zbudować piramidy, niektórzy nawet uważają że zasługa ta powinna być przypisana gwiezdnym cywilizacjom. Ale zejdźmy już na ziemię i zachwyćmy się nad ogromem kolejnego z siedmiu cudów świata starożytnego – kolosem rodyjskim. Kolos ten był monumentalną rzeźbą Heliosa, ważącą siedemdziesiąt ton i mierzącą aż około trzydzieści sześć metrów. Była to rzeźba tak ogromna, że podziwiać ją mogli nawet mieszkańcy wysp sąsiadujących z Rodos. Nic więc dziwnego, że rzeźba ta tak urzekła Greków, że ci postanowili włączyć ją do siedmiu cudów świata starożytnego. Niestety, także i ten cud nie zachował się do czasów dzisiejszych. Tą monumentalnych rozmiarów rzeźbę wykonano z brązu około dwa tysiące trzysta lat temu. Szkielet rzeźby wykonano natomiast z żelaza. Całe prace trwały podobno dwanaście lat. Jednak starożytni dopięli swego i w roku dwieście osiemdziesiątym przed naszą erą kolos stanął na ziemiach Rodos. Do dziś jednak nie wiadomo ostatecznie w jakiej pozycji znajdowała się rzeźba i w którym miejscu stała.