Świat budowli

Hagia Sofia wybudowana została jako kościół i jest to nadal jedna z najwspanialszych świątyń wzniesionych rękami człowieka. Nazwa tej świątyni oznacza „świętą mądrość”, co ma być hołdem dla boga, a w szczególności dla jednego z jego przymiotów – nieskończonej mądrości. Kościół ten powstał w roku pięćset trzydziestym siódmym naszej ery. Jest to architektura bizantyjska, niektórzy sądzą wręcz, że jest to nawet symboliczny budynek tejże architektury, nieporównywalny do jakichkolwiek innych zbudowanych w tym samym stylu. Kościół znajduje się w Stambule (Istambule), który wcześniej, za czasów cesarstwa bizantyjskiego nazywany był Konstantynopolem. Budowę tegoż kościoła zlecił Justynian pierwszy Wielki. Hagia Sofia nazywa się także Wielkim Kościołem, lub też kościołem idealnym. W początkach swej historii był to kościół chrześcijański, jednak sytuacja zmieniła się gdy Konstantynopol zdobyli Turcy w roku tysiąc czterysta pięćdziesiątym trzecim. Datę tą określa się nawet końcem średniowiecza. Od tego czasu Hagia Sofia stała się meczetem, świątynią Islamu. Z tego powodu zbudowano wokół świątyni tak zwane minarety, specyficzne wieże, charakterystyczne dla świątyń islamskich. Obecnie kościół ten pełni rolę muzeum. Istotne jest także, że w pobliżu wybudowano w wieku dwudziestym drugą świątynię islamską, nieco podobną, która miała przyćmić wielkość Hagia Sofia.

Gdyby posąg ten przetrwał do dziś, byłby zapewne jednym z bardziej obleganych przez turystów posągiem na świecie. Któż by bowiem nie chciał zobaczyć Zeusa gromowładnego, pana zarówno bogów i ludzi w postaci niebotycznego, aż trzynastometrowego posągu? Podstawa posągu także była ogromna, bo wynosiła sześć i pół metra na metr. Tak ogromna figura najwyższego z bogów przytłoczyć mogłaby każdego, zwłaszcza gdy pomyśli się, że powstała około dwa i pół tysiąca lat temu, w złotych czasach dla starożytnej Grecji. Figurę wykonał na dodatek największy z greckich rzeźbiarzy klasycznych, Fidiasz. Niestety, posąg ten spłonął już w cztery lata po jego ustawieniu, czyli w roku czterysta dwudziestym szóstym przed naszą erą. Zachwyceni tą rzeźbą rzymianie wykonali jednak, jak to w ich zwyczaju bywało, kopię posągu. Rzymianie bardzo mocno zainspirowani byli bowiem okresem klasycznym starożytnej Grecji. Rzeźba Fidiasza znajdowała się w Olimpii w jednej z świątyń. Wyrzeźbiona została z dbałością o wszelkie szczegóły z kości słoniowej, hebanu, cedru oraz złota. Kość słoniowa posłużyła do wykonania samego ciała Zeusa, natomiast złota była szata, wieniec laurowy czy też posąg Nike, bogini zwycięstwa, który w dłoni swej dzierżył gromowładny Zeus. Innym atrybutem który posiadał Zeus był posąg orła, ptaka który był jego ulubionym ptakiem według Greków.

Rynek we Wrocławiu to bezapelacyjnie jedno z najpiękniejszych tego rodzaju miejsc w naszym kraju, chociaż jego sława wychodzi i poza polskie granice. Spośród wszystkich staromiejskich rynków europejskich odznacza się tym, że jest jednym z tych największych. Posiada on kształt prostokąta. Na długość liczy sobie dwieście pięć metrów, jego szerokość natomiast wynosi sto siedemdziesiąt pięć metrów. Figuruje w rejestrze zabytków. Jak wykazały najnowsze badania, początki tego rynku datować należy na czasy Henryka I Brodatego. Jako polski król panował on w pierwszej połowie trzynastego stulecia. W miarę upływu czasu wokół placu zaczęły wznosić się patrycjuszowskie kamienice, a już mniej więcej w połowie czternastego stulecia tworzyły one jeden ciąg, ponadto właśnie wtedy podziały majątkowe utrwaliły się. Pięknych budynków znajduje się tutaj sporo. Można spośród nich wymienić między innymi Kamienicę Pod Zieloną Dynią, Kamienicę Pod Złotym Dzbanem, Aptekę pod Ratuszem oraz Kamienicę Pod Złotą Gwiazdą.