Świat budowli

Założone w roku dziewięćset dziesiątym w Cluny we Francji opactwo odegrało wielką rolę w historii Europy, świata a także samej religii chrześcijańskiej. To tutaj bowiem zrodziły się między innymi idee wypraw krzyżowych, hiszpańskiej rekonkwisty, to tutaj tętniło życie polityczne. Było to największe opactwo jakie kiedykolwiek w całej historii Europy zachodniej zostało zbudowane. Czasem kompleks ten nazywano zakonem kluniackim. Bardzo interesujący jest fakt, że po zbudowaniu opactwa benedyktynów w roku dziewięćset dziesiątym, jego pomysłodawca Wilhelm Pobożny zapewnił opactwu temu wolność od władzy świeckiej, jakiej nie mogli doświadczyć chyba żadni zakonnicy. Benedyktyni mogli sami wybierać swoich następców, a wobec władcy mieli tylko i wyłącznie jedno zobowiązanie- modlitwę za niego. Opactwo to podlegało więc bezpośrednio tylko i wyłącznie samemu papieżowi. W czasach gdy cesarstwo było dominujące wobec władzy kościelnej przywileje takie, jakie nadal opactwu w Cluny władca Francji były czymś, co mogło tylko zwiastować, że w kompleksie tym dziać będzie się wiele i że odegra on znaczącą rolę na kartach historii. Rozmiary kościoła były naprawdę duże, ponieważ jego długość wynosiła niemal dwieście metrów, a szerokość korpusu metrów czterdzieści. Niestety, opactwo w całości nie dotrwało naszych czasów, można napotkać jedynie na repliki tego kompleksu francuskiego.

Angkor Wat jest w tej chwili najbardziej okazałą oraz największą i najważniejszą świątynią buddyjską. Świątynia ta znajduje się w Kambodży i została wybudowana w roku tysiąc sto pięćdziesiątym naszej ery. Surjawarman drugi był pomysłodawcą zbudowania tegoż kompleksu ku czci boga Wisznu, z którym jako władca utożsamiał się za życia. W świątyni tej został on pochowany po swojej śmierci, przez co budowla od tamtego czasu została przekształcona w mauzoleum tego władcy. Władca chciał niejako sprawić, by nigdy o nim nie zapomniano i tym samym pokazać, jak bardzo ważnym bogiem był dla niego Wisznu. Świątynia ta z jego polecenia została zbudowana jako świątynia hinduistyczna oczywiście, jednak Dżajawarman siódmy przekształcił ją w świątynię buddyjską. Ten stan rzeczy jednak nie trwał długo i tuż po jego śmierci wszelkie oznaki tego, że Angkor Wat jest świątynią buddyjską zniszczono, zastępując je na nowo hinduskimi. W dzisiejszych czasach jednak świątynia ta znów pełni charakter świątyni buddyjskiej. Przy jej budowie pracowała niemal rekordowa liczba osób. Pracę swą w zbudowanie tej świątyni włożyło aż pięciu tysięcy rzemieślników i aż dziesięć razy tyle, czyli pięćdziesiąt tysięcy, zwykłych robotników. Bardzo ważny w całym kompleksie jest kamienny arras, którego długość to aż około dziewięciuset metrów, przedstawiający niemal 20 tysięcy postaci.

Tenochtitlan był niegdyś największym miastem na świecie. W pewnym sensie jest nim nadal, gdyż na jego ruinach zbudowany został Meksyk – miasto, którego aglomeracja liczy dwadzieścia trzy miliony osób, jednak wedle innych źródeł znacznie, znacznie więcej. Istniejące niegdyś w tym miejscu miasto Tenochtitlan powstało w roku tysiąc trzysta dwudziestym piątym i w stosunkowo niedługim czasie stało się tętniącą życiem metropolią, słynną wśród wszelkich plemion zamieszkujących Amerykę. Tenochtitlan w latach swej świetności liczył aż dwieście tysięcy mieszkańców, co na tamte czasy jest liczbą po prostu ogromną. Dla przykładu dodać należy, że Toruń, jedno z większych miast w Polsce ma właśnie tylu mieszkańców. Znając Toruń można pomyśleć sobie, że te dwieście tysięcy osób w Tenochtitlan to wcale nie tak dużo. Pamiętać jednak należy wówczas, że Tenochtitlan miał tylu mieszkańców na początku szesnastego wieku, natomiast teraz mamy wiek dwudziesty pierwszy, nie ma więc jakby skali porównania dla tych dwóch epok. Tenochtitlan było miastem bardzo wysoko rozwiniętym. Woda, którą pili jej mieszkańcy była dla przykładu doprowadzana z gór akweduktami. W mieście wznosiły się wielkie pałace, świątynie oraz pływające ogrody. Ze zdobyciem tego miasta mieli ogromny problem nawet konkwistadorzy, którzy przewyższali przecież technicznie miejscową ludność.

Stonehenge to jedna z najstarszych budowli postawionych rękami ludzkimi, która przetrwała, choć nie bez uszczerbku, do dzisiejszego dnia. Jest to krąg kamienny, którego nazwę zna nie tylko każdy dorosły człowiek, ale chyba nawet każde dziecko w wieku szkolnym. Nie sposób bowiem nie usłyszeć nigdy o budowli w kształcie kręgu z kamieni ważących wiele ton, której początek datuje się na rok dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąty przed naszą erą. Budowla ta jest więc znacznie starsza nawet od egipskich piramid, co jest naprawdę nie lada wyczynem. Nie powinno więc dziwić, że budowla ta już od ponad dwudziestu lat znajduje się na prestiżowej liście światowego dziedzictwa Unesco. Złośliwi jednak będą pewnie twierdzić, że wpisanie na tą listę jest bezcelowe, gdyż budowlę postawili kosmici, a nie ziemianie. Tą teorię w mojej opinii jednak należy włożyć między bajki, a zająć się raczej wytłumaczeniem tego, w jaki sposób budowla ta mogła stanąć postawiona ludzkimi rękami. Jest to budowla zaiste bardzo ciekawa, chociażby z tego względu że nie powstała w okresie kilku, kilkunastu czy kilkudziesięciu lat. Ba, nawet nie kilku wieków. Zbudowanie tego kręgu megalitycznego zajęło ludziom bowiem aż około tysiąc lat, kiedy to krąg ciągle modernizowano i dodawano nowe bloki skalne ważące wiele ton. Ostatni okres budowy datuje się na rok tysiąc sześćsetny przed naszą erą.