Świat budowli

Jednym z siedmiu cudów świata starożytnego jest piramida Cheopsa w Gizie. Jest to najbardziej istotny spośród tej listy cudów, gdyż jako jedyny od czasów starożytnych przetrwał do dzisiaj. Pozostałych sześć niestety nie zachowało się. Budowla ta ma niesłychanie wielką wartość historyczną. Została bowiem wzniesiona około czterech i pół tysiąca lat temu, a więc około roku dwa tysiące pięćset sześćdziesiątego przed naszą erą. Piramidą Cheopsa nazywa się ją dlatego, że to ten właśnie faraon najprawdopodobniej się w jej wnętrzu znalazł po swojej śmierci. Giza to miejscowość w Egipcie leżąca niedaleko Kairu. Miejsce, w którym znajduje się piramida określa się nekropolią memficką. Piramida ta nie stoi jednak samotnie. Obok niej znajdują się bowiem jeszcze dwie – piramida Chefrena oraz Mykerinosa. Ten zespół piramid jest najsłynniejszym na całym świecie. Wraz z piramidami nieopodal stoi także ogromnych rozmiarów rzeźba sfinksa. Niesłychanie zagadkowa jest sama budowa takiej piramidy. Grunt, na którym ją postawiono został wyrównany przez ludzi, a nierówności nawet teraz, po 4,5 tysiąca lat od jej wybudowania sięgają maksymalnie dwóch centymetrów. Najciekawszym zagadnieniem jest jednak to, jak Egipcjanom udało się zbudować tak wielką piramidę przy pomocy tylko ludzi? Bloki kamienne z których jest zbudowana są bowiem niesłychanie ciężkie, ważą od dwóch i pół do nawet piętnastu ton. W całej budowli natomiast znajdują się ponad dwa miliony tych bloków.

Siedem cudów świata to nazwa ogólna w dzisiejszych czasach, jaką nadać może każdy, zawierając w niej miejsca konieczne odwiedzenia dla turysty, który chciałby zobaczyć wiele niesamowitych miejsc na naszym globie. Siedem cudów świata starożytnego natomiast był to spis najwspanialszych budowli w okresie starożytności, który sporządzili starożytni Grecy. „Przewodnik” ten miał zaznajomić turystę o miejscach, jakie w ówczesnym świecie warto, a nawet trzeba zobaczyć. Listą tą kierować się powinien każdy szanujący się podróżnik starożytny. Lista ta powstała już w drugim wieku przed naszą erą, a sporządził ją Antypater z Sydonu. Był to jednak pierwszy przykład tej listy, natomiast ta którą znamy dzisiaj skompletowana została w średniowieczu. Niesamowite jest, że turystyka jest człowiekowi znana już od tak dawna. Pierwsze ślady turystów bowiem w Egipcie można datować już na tysiąc lat przed naszą erą, skąd pochodzą inskrypcje, a raczej grafitti wyryte chociażby przy rzeźbie Sfinksa. Wszystkie budowle zawarte w siedmiu cudach świata starożytnego zostały stworzone ręką człowieka i ze względu na ich ogrom oraz niezwykłość każdy powinien szanować je jako dziedzictwo kulturalne, oraz w miarę możliwości odwiedzić je, lub raczej ruiny tychże zabudowań, czy posągów. Istnieją także inne przykłady cudów świata, na przykład siedem cudów Polski, czy też siedem cudów świata nowożytnego.

Wiszące ogrody Semiramidy wzbudziłyby podziw i zazdrość chyba każdej kobiety w dzisiejszych czasach, która lubi pielęgnować swoje kwiaty. Rekonstrukcyjne obrazy i szkice wyglądu tych pełnych roślin tarasów mogłyby przyprawić o zawrót głowy. Dociekliwi mogliby zapytać czy jest faktycznie sens mówić o takim czymś skoro nie możemy owej budowli zobaczyć. Niech zatem owe osoby zapoznają się z dokumentacją historyczną dotyczącą tego obiektu. Nieprawdopodobnym jest bowiem, by kilku czy kilkunastu historyków kłamało bądź zmyślało o tych ogrodach. Posiadamy pisma choćby Herodota czy Strabona, którzy dokładnie opisywali niezwykłe tarasy pełne roślin. Dodatkowo archeolodzy w miejscu, gdzie owe wiszące ogrody miałyby się znajdować odnaleźli resztki fundamentów ogromnego pałacu Nabuchodonozora drugiego oraz samej konstrukcji, na której owe ogrody się utrzymywały. Ogrody te król Nabuchodonozor zbudował w Babilonie w szóstym lub też siódmym wieku przed naszą erą. Wspominają o tym Greccy historycy oraz zwykli ludzie z tamtych czasów. Już wtedy bowiem to właśnie starożytni Grecy opisali owe siedem cudów świata starożytności. Budowlę tą pełną roślin zbudował natomiast król Nabuchodonozor nie ku uciesze gawiedzi czy też dla własnego widzimisię, lecz dla swojej żony, królowej Amytis, której brakowało bujnej roślinności jej kraju Medii.

Artemizjon był po prostu świątynią Artemidy, która znajdowała się w Efezie. Tak przynajmniej nazywali ją starożytni Grecy, którzy to Grecy ustalili listę starożytnych cudów świata. Ów Efez znajdował się w czasach starożytnych po prostu w Azji mniejszej. Dzisiaj te tereny należą do Turcji. Świątynia ta według przekazów była naprawdę godna by nadać jej miano jednego z siedmiu cudów świata. Zanim jednak przejdziemy do szczegółów dotyczących jej budowy oraz architektury należy wspomnieć o innym jej aspekcie, który to na pewno w dużej mierze przyczynił się do tego, że akurat tę budowlę uznali za cud świata, a nie jakąś inną świątynię. Świątynia Artemidy została bowiem wedle przekazów niektórych Greków dziewięciokrotnie zniszczona i odbudowana. Nawet jeżeli nie ma dowodów na to, że faktycznie zdarzyło się to aż tyle razy, to wiemy na pewno że w innym czasie też stała tam jakaś świątynia. Świątynia Artemidy tedy byłaby wyjątkowa dla Greków pod względem sentymentalnym można by rzec. Miałaby niejako być symbolem odrodzenia, odbudowy. Pod względem architektonicznym Artemizjon także był niezwykłą budowlą. Jej wielkość to sto dziesięć na pięćdziesiąt pięć metrów. Wzniesiono ją w połowie szóstego wieku przed naszą erą z najlepszego dostępnego gatunku marmuru. Co najważniejsze, istnienie tego cudu to nie tylko domysły. Po świątyni zachowały się bowiem ruiny, które dowodzą że znajdowała się tam świątynia.