Świat budowli

Artemizjon był po prostu świątynią Artemidy, która znajdowała się w Efezie. Tak przynajmniej nazywali ją starożytni Grecy, którzy to Grecy ustalili listę starożytnych cudów świata. Ów Efez znajdował się w czasach starożytnych po prostu w Azji mniejszej. Dzisiaj te tereny należą do Turcji. Świątynia ta według przekazów była naprawdę godna by nadać jej miano jednego z siedmiu cudów świata. Zanim jednak przejdziemy do szczegółów dotyczących jej budowy oraz architektury należy wspomnieć o innym jej aspekcie, który to na pewno w dużej mierze przyczynił się do tego, że akurat tę budowlę uznali za cud świata, a nie jakąś inną świątynię. Świątynia Artemidy została bowiem wedle przekazów niektórych Greków dziewięciokrotnie zniszczona i odbudowana. Nawet jeżeli nie ma dowodów na to, że faktycznie zdarzyło się to aż tyle razy, to wiemy na pewno że w innym czasie też stała tam jakaś świątynia. Świątynia Artemidy tedy byłaby wyjątkowa dla Greków pod względem sentymentalnym można by rzec. Miałaby niejako być symbolem odrodzenia, odbudowy. Pod względem architektonicznym Artemizjon także był niezwykłą budowlą. Jej wielkość to sto dziesięć na pięćdziesiąt pięć metrów. Wzniesiono ją w połowie szóstego wieku przed naszą erą z najlepszego dostępnego gatunku marmuru. Co najważniejsze, istnienie tego cudu to nie tylko domysły. Po świątyni zachowały się bowiem ruiny, które dowodzą że znajdowała się tam świątynia.

Hagia Sofia wybudowana została jako kościół i jest to nadal jedna z najwspanialszych świątyń wzniesionych rękami człowieka. Nazwa tej świątyni oznacza „świętą mądrość”, co ma być hołdem dla boga, a w szczególności dla jednego z jego przymiotów – nieskończonej mądrości. Kościół ten powstał w roku pięćset trzydziestym siódmym naszej ery. Jest to architektura bizantyjska, niektórzy sądzą wręcz, że jest to nawet symboliczny budynek tejże architektury, nieporównywalny do jakichkolwiek innych zbudowanych w tym samym stylu. Kościół znajduje się w Stambule (Istambule), który wcześniej, za czasów cesarstwa bizantyjskiego nazywany był Konstantynopolem. Budowę tegoż kościoła zlecił Justynian pierwszy Wielki. Hagia Sofia nazywa się także Wielkim Kościołem, lub też kościołem idealnym. W początkach swej historii był to kościół chrześcijański, jednak sytuacja zmieniła się gdy Konstantynopol zdobyli Turcy w roku tysiąc czterysta pięćdziesiątym trzecim. Datę tą określa się nawet końcem średniowiecza. Od tego czasu Hagia Sofia stała się meczetem, świątynią Islamu. Z tego powodu zbudowano wokół świątyni tak zwane minarety, specyficzne wieże, charakterystyczne dla świątyń islamskich. Obecnie kościół ten pełni rolę muzeum. Istotne jest także, że w pobliżu wybudowano w wieku dwudziestym drugą świątynię islamską, nieco podobną, która miała przyćmić wielkość Hagia Sofia.

Angkor Wat jest w tej chwili najbardziej okazałą oraz największą i najważniejszą świątynią buddyjską. Świątynia ta znajduje się w Kambodży i została wybudowana w roku tysiąc sto pięćdziesiątym naszej ery. Surjawarman drugi był pomysłodawcą zbudowania tegoż kompleksu ku czci boga Wisznu, z którym jako władca utożsamiał się za życia. W świątyni tej został on pochowany po swojej śmierci, przez co budowla od tamtego czasu została przekształcona w mauzoleum tego władcy. Władca chciał niejako sprawić, by nigdy o nim nie zapomniano i tym samym pokazać, jak bardzo ważnym bogiem był dla niego Wisznu. Świątynia ta z jego polecenia została zbudowana jako świątynia hinduistyczna oczywiście, jednak Dżajawarman siódmy przekształcił ją w świątynię buddyjską. Ten stan rzeczy jednak nie trwał długo i tuż po jego śmierci wszelkie oznaki tego, że Angkor Wat jest świątynią buddyjską zniszczono, zastępując je na nowo hinduskimi. W dzisiejszych czasach jednak świątynia ta znów pełni charakter świątyni buddyjskiej. Przy jej budowie pracowała niemal rekordowa liczba osób. Pracę swą w zbudowanie tej świątyni włożyło aż pięciu tysięcy rzemieślników i aż dziesięć razy tyle, czyli pięćdziesiąt tysięcy, zwykłych robotników. Bardzo ważny w całym kompleksie jest kamienny arras, którego długość to aż około dziewięciuset metrów, przedstawiający niemal 20 tysięcy postaci.