Świat budowli

Artemizjon był po prostu świątynią Artemidy, która znajdowała się w Efezie. Tak przynajmniej nazywali ją starożytni Grecy, którzy to Grecy ustalili listę starożytnych cudów świata. Ów Efez znajdował się w czasach starożytnych po prostu w Azji mniejszej. Dzisiaj te tereny należą do Turcji. Świątynia ta według przekazów była naprawdę godna by nadać jej miano jednego z siedmiu cudów świata. Zanim jednak przejdziemy do szczegółów dotyczących jej budowy oraz architektury należy wspomnieć o innym jej aspekcie, który to na pewno w dużej mierze przyczynił się do tego, że akurat tę budowlę uznali za cud świata, a nie jakąś inną świątynię. Świątynia Artemidy została bowiem wedle przekazów niektórych Greków dziewięciokrotnie zniszczona i odbudowana. Nawet jeżeli nie ma dowodów na to, że faktycznie zdarzyło się to aż tyle razy, to wiemy na pewno że w innym czasie też stała tam jakaś świątynia. Świątynia Artemidy tedy byłaby wyjątkowa dla Greków pod względem sentymentalnym można by rzec. Miałaby niejako być symbolem odrodzenia, odbudowy. Pod względem architektonicznym Artemizjon także był niezwykłą budowlą. Jej wielkość to sto dziesięć na pięćdziesiąt pięć metrów. Wzniesiono ją w połowie szóstego wieku przed naszą erą z najlepszego dostępnego gatunku marmuru. Co najważniejsze, istnienie tego cudu to nie tylko domysły. Po świątyni zachowały się bowiem ruiny, które dowodzą że znajdowała się tam świątynia.

Kolejnym z siedmiu cudów świata starożytnego, jaki istniał na terenach obecnej Turcji było sławne mauzoleum w Halikarnasie. Ten obiekt także nie dotrwał w całości do naszych czasów, jednak w miejscu w którym stał odnaleźć można ruiny, co świadczy o tym, że budynek istniał naprawdę, a nie zaś był wymysłem Greków, którzy tak kochali swoje mity. Miejscowość turecka, w której owe pozostałości dziś się znajdują to Bodrum, znajdujące się w południowo-zachodniej części kraju. To kolejna budowla, która mogłaby nas dziś zachwycać swoimi rozmiarami. Podstawa tego budynku wynosiła trzydzieści sześć na dwadzieścia pięć metrów, natomiast wysoka była na metrów dwadzieścia pięć. Powody, dla których owa budowla nie przetrwała do naszych czasów w całej swej świetności to przede wszystkim trzęsienia ziemi, jakie na tych terenach zdarzają się dosyć często. Nie pomogło na pewno budowli także zaniedbanie ludzi, ich działania, zarówno te wojenne jak i nie, oraz nieubłagalny upływ czasu. Od momentu jej zbudowania bowiem minęło już prawie dwa tysiące trzysta sześćdziesiąt lat. Budowla ta była grobowcem Mauzolosa, od którego to wzięła swą nazwę i od której do dziś nazywa się tak samo budynki tego typu. Projekt tej budowli opracowali dwaj architekci Satyros i Pyteos na polecenie wdowy po zmarłym perskim satrapie, Artemizji.