Świat budowli

Siedem cudów świata to nazwa ogólna w dzisiejszych czasach, jaką nadać może każdy, zawierając w niej miejsca konieczne odwiedzenia dla turysty, który chciałby zobaczyć wiele niesamowitych miejsc na naszym globie. Siedem cudów świata starożytnego natomiast był to spis najwspanialszych budowli w okresie starożytności, który sporządzili starożytni Grecy. „Przewodnik” ten miał zaznajomić turystę o miejscach, jakie w ówczesnym świecie warto, a nawet trzeba zobaczyć. Listą tą kierować się powinien każdy szanujący się podróżnik starożytny. Lista ta powstała już w drugim wieku przed naszą erą, a sporządził ją Antypater z Sydonu. Był to jednak pierwszy przykład tej listy, natomiast ta którą znamy dzisiaj skompletowana została w średniowieczu. Niesamowite jest, że turystyka jest człowiekowi znana już od tak dawna. Pierwsze ślady turystów bowiem w Egipcie można datować już na tysiąc lat przed naszą erą, skąd pochodzą inskrypcje, a raczej grafitti wyryte chociażby przy rzeźbie Sfinksa. Wszystkie budowle zawarte w siedmiu cudach świata starożytnego zostały stworzone ręką człowieka i ze względu na ich ogrom oraz niezwykłość każdy powinien szanować je jako dziedzictwo kulturalne, oraz w miarę możliwości odwiedzić je, lub raczej ruiny tychże zabudowań, czy posągów. Istnieją także inne przykłady cudów świata, na przykład siedem cudów Polski, czy też siedem cudów świata nowożytnego.

Artemizjon był po prostu świątynią Artemidy, która znajdowała się w Efezie. Tak przynajmniej nazywali ją starożytni Grecy, którzy to Grecy ustalili listę starożytnych cudów świata. Ów Efez znajdował się w czasach starożytnych po prostu w Azji mniejszej. Dzisiaj te tereny należą do Turcji. Świątynia ta według przekazów była naprawdę godna by nadać jej miano jednego z siedmiu cudów świata. Zanim jednak przejdziemy do szczegółów dotyczących jej budowy oraz architektury należy wspomnieć o innym jej aspekcie, który to na pewno w dużej mierze przyczynił się do tego, że akurat tę budowlę uznali za cud świata, a nie jakąś inną świątynię. Świątynia Artemidy została bowiem wedle przekazów niektórych Greków dziewięciokrotnie zniszczona i odbudowana. Nawet jeżeli nie ma dowodów na to, że faktycznie zdarzyło się to aż tyle razy, to wiemy na pewno że w innym czasie też stała tam jakaś świątynia. Świątynia Artemidy tedy byłaby wyjątkowa dla Greków pod względem sentymentalnym można by rzec. Miałaby niejako być symbolem odrodzenia, odbudowy. Pod względem architektonicznym Artemizjon także był niezwykłą budowlą. Jej wielkość to sto dziesięć na pięćdziesiąt pięć metrów. Wzniesiono ją w połowie szóstego wieku przed naszą erą z najlepszego dostępnego gatunku marmuru. Co najważniejsze, istnienie tego cudu to nie tylko domysły. Po świątyni zachowały się bowiem ruiny, które dowodzą że znajdowała się tam świątynia.

Gdyby posąg ten przetrwał do dziś, byłby zapewne jednym z bardziej obleganych przez turystów posągiem na świecie. Któż by bowiem nie chciał zobaczyć Zeusa gromowładnego, pana zarówno bogów i ludzi w postaci niebotycznego, aż trzynastometrowego posągu? Podstawa posągu także była ogromna, bo wynosiła sześć i pół metra na metr. Tak ogromna figura najwyższego z bogów przytłoczyć mogłaby każdego, zwłaszcza gdy pomyśli się, że powstała około dwa i pół tysiąca lat temu, w złotych czasach dla starożytnej Grecji. Figurę wykonał na dodatek największy z greckich rzeźbiarzy klasycznych, Fidiasz. Niestety, posąg ten spłonął już w cztery lata po jego ustawieniu, czyli w roku czterysta dwudziestym szóstym przed naszą erą. Zachwyceni tą rzeźbą rzymianie wykonali jednak, jak to w ich zwyczaju bywało, kopię posągu. Rzymianie bardzo mocno zainspirowani byli bowiem okresem klasycznym starożytnej Grecji. Rzeźba Fidiasza znajdowała się w Olimpii w jednej z świątyń. Wyrzeźbiona została z dbałością o wszelkie szczegóły z kości słoniowej, hebanu, cedru oraz złota. Kość słoniowa posłużyła do wykonania samego ciała Zeusa, natomiast złota była szata, wieniec laurowy czy też posąg Nike, bogini zwycięstwa, który w dłoni swej dzierżył gromowładny Zeus. Innym atrybutem który posiadał Zeus był posąg orła, ptaka który był jego ulubionym ptakiem według Greków.

Koloseum jest budowlą pochodzącą już z naszej ery, jednak z samych jej początków. Budowla ta powstała bowiem w okresie od siedemdziesiątego do prawdopodobnie osiemdziesiątego roku naszej ery i stoi w tym samym miejscu po dziś dzień, choć już nie w takiej okazałości i nie w tak idealnym stanie jak niegdyś. Koloseum jest amfiteatrem i stoi w centrum Rzymu, a zbudowana została za czasów panowania dynastii Flawiuszów. Koloseum jest budowlą eliptyczną o ogromnych rozmiarach nawet jak na nasze czasy. Budowla ta poszczycić się może także tym, że jest zdolna pomieścić od czterdziestu pięciu do nawet dwukrotnie więcej – dziewięćdziesięciu tysięcy osób na raz. To liczba ogromna nawet w porównaniu do dzisiejszych stadionów piłkarskich, które niekiedy nie mogą pozwolić sobie na tak wielką widownię podczas jednego widowiska. Koloseum jest budowlą bardzo złożoną, o wymiarach: wysokość czterdzieści osiem i pół metra, długość sto osiemdziesiąt osiem metrów, szerokość sto pięćdziesiąt sześć metrów oraz ogromny obwód- aż pięćset dwadzieścia cztery metry. Gdyby więc ów owal „rozwinąć” i postawić całość budowli w linii prostej, powstałaby ściana o długości aż ponad pół kilometra. Koloseum posiada cztery galerie komunikacyjne i arenę, pod którą ciągnie się wiele metrów korytarzy, którymi przemieszczali się gladiatorzy idąc na walkę.